13 Şubat 2011 Pazar

YavaŞYavaŞ mutsuzluk kırıntıları!!

Başlamıştı...
Cimcim aylarında sonra hemen gelmişti yanımıza
Ne mi?
Yavaş yavaş mutsuzluk kırıntıları.
En ufak şeyde kavga çıkıyordu.. Ama işin tuhaf olan tarafı neydi biliyor musunuz kavgayı o başlatıyor ben alttan alıyordum. Roller değişmişti bizim ilişkimizde. En ufak bir sorunda evi terkediyordu veya bulunduğumuz mekanı. Ben gönlünü alana dek konuşmuyordu. Mesaj atmıyordu..
        Kısaca o kız ben erkektim ilişkimizde..Benim yapmam gereken işleri o onun yapması gereken işleri ise ben yapıyordum.
        Hayatım şuraya gidelim mi ?
        Hayır. Bir rahat ver bana.. Gibi dialoglar yaşıyorduk. Çok mutsuzdum aslında ama hala onu seviyordum hemde herşeyine katlanacak şekilde bu yüzden mutluymuş gibi gözüküyordum.
        Bana hakaret ederdi. Gönlünü yine ben alırdım.. Ne garip..
        Dediğim gibi. Onun bana mutluluk verdiği zamanlar uçup gitmişti. Ayrılık her an kapımızdaydı aslında. Onu yok eden değil her zaman bir süreliğine uzaklaştıran bendim... Ama hep kalbim kırılırdı.. Belli etmezdim.. Aslında böyle anlatacağıma sıralasam daha iyi olur!

- Beni kırardı belli etmezdim.
- Konuşmazdı üzerdi belli etmezdim.
- Hakaret ederdi gönlünü ben alırdım..
- Konuşmaya çalışırdım konuşmazdı Huzursuz olurdum belli etmezdim.
- geceleri bana yaptıklarını düşünmekten uyuyamaz ama yinede belli etmezdim.

         Ama asıl taş kafalılığım. Sadece ona belli ettirmezdim. Ama geri kalan tüm insanlara köpek gibi davranırdım. Bağırırdım çağırırdım. Evde bir iş tutmazdım. Çalışmazdım. İş bulmazdım... Her boku yerdim kısaca ama ona gelince süt dökmüş kedi gibi etrafında dolaşırdım. Öperdim. Herşeyi yapardım aramızda bir tatsızlık çıkmasın diye..
        Benim kişiliğim asiydi. Hırçındı.. Laf dinlemezdi. Dostluğum ebedi.Sevgim sonsuzdu. Dik başlıydı.Kavgalıydı. Ama kişiliğimi sadece onun için değiştirdim.Yani sadece ona göstermezdim gerçek kişiliğimi.Onun yanında kişiliğim iyi ev kızı.Çalışkan marifetli.Saygılı..Falan filan...Ama hep onun yanında.
        Ama nafile...Kapıya gelen ayrılığı uzaklaştırırdım sadece ama  asla yok edemezdim..

4 yorum:

  1. niye kendini bu kadar üzdünki!!!
    :::::::::::::::::)

    YanıtlaSil
  2. Sevmek böyle birey be EvA hep üzülüyosun...Ve cevabımın yarısını senin günlük blogunda verdim bakarsan görürsün cnm! :S

    YanıtlaSil
  3. Gördüm ve ordada cevabı ben verdim..Haklısın sevince genel olarak üzülüyosun.Mutlu olanlar oluyo.Ama hiç bir zaman istisnalar kaideyi bozmaz^^

    YanıtlaSil
  4. İstisnalar kaideyi bozmaz^^

    EvEt!

    YanıtlaSil